In 2012 stemde de Nationale Assemblee onder voorzitterschap van Jennifer Simons voor een controversiële uitbreiding van de Amnestiewet, waardoor voormalig president Desi Bouterse niet vervolgd kon worden voor zijn rol in de Decembermoorden van 1982. Simons koos ervoor om voor de wetswijziging te stemmen, wat haar hevige kritiek opleverde, ook binnen haar eigen familie. Haar zus, Menke, was het duidelijk niet eens met dit besluit en uitte haar ongenoegen door deel te nemen aan een straatprotest.
In een recent artikel in Parbode vertelt Menke over haar persoonlijke reactie op het besluit. Menke nam deel aan de straatbetoging, waarbij ze haar mond met een pleister afplakte als statement. Ze zegt hierover letterlijk: “Ik wilde een statement maken door aanwezig te zijn, maar wilde absoluut geen commentaar geven”. Terugblikkend zegt ze ook: “Het ging voor mij persoonlijk een beetje te ver”. Ze benadrukt dat politiek compromissen vereist. Simons heeft het ook niet altijd makkelijk gehad binnen de gelederen, maar ze is altijd heel trouw gebleven aan de partij. Daar steekt haar kracht in. Hoewel Menke zich persoonlijk ongemakkelijk voelde bij de actie van haar zus, erkent ze ook deze loyaliteit en kracht.
Het karakter van Simons blijft echter moeilijk te rijmen met dat van haar partij, de NDP van voormalig president Bouterse. Sinds de oprichting in 1987 heeft de NDP een imago opgebouwd dat vooral wordt gekenmerkt door corruptie, fraude en wanbestuur. Partijprominenten doen regelmatig agressieve uitspraken die niet stroken met democratische waarden zoals rechtvaardigheid, respect en persvrijheid. Het proces tegen Bouterse nam meer dan een decennium in beslag, mede omdat hij door de partij werd beschermd.
Menke legt uit dat de beslissing van Simons om voor de wetswijziging te stemmen haar persoonlijke normen en waarden niet altijd weerspiegelde. Ze nam geen verdere stappen om het conflict met haar zus te bespreken, volgens de les van hun moeder: politiek is politiek, privé is privé. Inmiddels is Bouterse in december 2024 overleden, en voor Menke is het hoofdstuk afgesloten.
Toch zijn er ook anderen die de beslissing van Simons nooit hebben vergeven. Voormalig president Ronald Venetiaan zei in mei bij ABC Radio: “Ik heb geen enkel vertrouwen in mevrouw Simons. Ik neem het haar nog altijd kwalijk dat ze er destijds voor gekozen heeft om mee te helpen aan de Amnestiewet.”
Het verhaal van Simons en haar zus Menke laat zien hoe politieke beslissingen ook binnen families persoonlijke conflicten kunnen veroorzaken. Tegelijkertijd toont het de complexiteit van leiderschap binnen een partij die balanceren moet tussen loyaliteit, wetgeving en maatschappelijke verwachtingen.
Bron: Parbode okt./nov. 2025
