De discussie over hoeveel functies politieke functionarissen mogen bekleden speelt al geruime tijd, maar transparantie en duidelijkheid blijven uit. Intussen blijkt dat het bekleden van meerdere functies achter de schermen gewoon doorgaat. Soms komen contracten naar buiten, soms waarschijnlijk niet. Dit roept de vraag op hoeveel functionarissen nog meer zulke contracten hebben bij verschillende staatsbedrijven en hoeveel vergoedingen zij van de staat ontvangen.
Een veelgehoord excuus is dat er sprake zou zijn van schaarste aan expertise. Feit blijft echter dat bepaalde functionarissen gelijktijdig meerdere functies bekleden en meerdere vergoedingen ontvangen, ongeacht in welke situatie of in welk jaar de functies zijn toegekend en wat de hoogte van de vergoedingen is.
Als er inderdaad sprake is van een gebrek aan expertise, betekent dat dan dat dezelfde persoon steeds alle functies binnen dat vakgebied mag bekleden? Dit is zorgwekkend. Zijn er dan geen afgestudeerden en jonge professionals die een kans verdienen om ervaring op te doen en door te groeien? Het lijkt alsof kennis en ervaring geconcentreerd blijven bij een selecte groep, terwijl nieuw talent nauwelijks mogelijkheden krijgt.
Deze situatie roept ook vragen op over hoe kritisch politieke functionarissen worden beoordeeld. Wordt er voldoende onderzoek gedaan, of wordt alleen netjes verpakte informatie gedeeld? Daarnaast moet er transparantie komen over vergoedingen bij staatsbedrijven, commissies, raden van commissarissen en raden van toezicht, werkgroepen en instituten. Ook moet duidelijk worden wat al deze functies de staat kosten en welke voordelen zij opleveren.
Gebrek aan expertise mag geen vrijbrief zijn voor het onbeperkt bekleden van meerdere functies tegelijk door dezelfde persoon. Wanneer bekend is dat er schaarste bestaat binnen bepaalde vakgebieden, ligt het juist op de weg van de overheid en het onderwijs om gericht te investeren in opleiding en capaciteitsopbouw.
Daarnaast moeten nieuwe en jonge professionals de kans krijgen om ervaring op te doen en door te groeien. Een gezonde bestuurscultuur vraagt om vernieuwing en spreiding van verantwoordelijkheid, niet om concentratie van functies bij enkelen.
Bovendien rijst de terechte vraag hoe effectief het werk wordt uitgevoerd wanneer één persoon meerdere taken tegelijkertijd vervult. Bestuurlijke kwaliteit draait niet alleen om expertise, maar ook om beschikbaarheid, focus en controleerbaarheid van degenen die functies bekleden.
