Het ministerie van Onderwijs en Wetenschapscommunicatie (MinOWC), onder leiding van minister Dirk Currie, erkent dat er een tekort is aan leerkrachten en dat er gezocht wordt naar oplossingen. Maar waarom zoekt men nog steeds, terwijl de oplossing al jaren bekend is?
Al jaren klagen leerkrachten over hetzelfde probleem: het lage salaris. Dit is de kern van het probleem en tegelijkertijd de sleutel tot de oplossing. Leerkrachten moeten beter betaald worden, zodat ze een menswaardig leven kunnen leiden. Geld is zowel het probleem als de oplossing, en toch lijkt het ministerie dit niet te willen of kunnen aanpakken.
Ondertussen worden nieuwe opties aangehaald, zoals digitalisering en online lessen. Nieuwe digitale systemen of online lessen zullen het lerarentekort niet oplossen als leerkrachten niet beter worden betaald. Geld en waardering zijn de echte oplossingen. Leerkrachten zullen blijven vertrekken uit het onderwijs zolang de salarissen niet worden aangepakt.
Digitalisering zonder de leerkrachten erop voor te bereiden is ook water naar zee dragen. Heeft men niets geleerd van de Covid-periode? Toen faalde afstandsonderwijs grotendeels door slecht internet, gebrekkige digitale infrastructuur en het ontbreken van apparaten bij zowel leerlingen als leerkrachten. Leerkrachten hebben toen hun eigen smartphones, laptops en internetverbinding ingezet om het onderwijs door te laten gaan, vaak buiten werktijd en zonder extra vergoeding. Waar was het ministerie toen met investeringen in digitale middelen?
Ook administratieve problemen demotiveren leerkrachten. Overuren worden vaak te laat uitbetaald, wat eenvoudig te verhelpen is en al veel zou helpen om motivatie terug te brengen. De loonadministratie opschonen en versnellen, zodat leerkrachten sneller en op tijd betaald worden, is een van de meest logische oplossingen, maar blijkbaar wordt dit nog steeds niet opgepakt.
Ondertussen blijven leerkrachten vertrekken naar het buitenland of andere sectoren. Het lerarentekort groeit, en het ministerie blijft zonder concrete oplossing. Twee kwartalen zijn verstreken zonder zichtbare verbetering, een alarmerend teken van hoe serieus onderwijs wordt genomen.
Nieuwe systemen zoals online lesgeven zullen het tekort niet oplossen zolang leerkrachten niet fatsoenlijk worden beloond. Pas wanneer het salaris en de waardering structureel op orde zijn, kunnen digitale innovaties een echte meerwaarde bieden.
Het is hoog tijd dat beleidsmakers dit erkennen: het onderwijs kan niet overleven op improvisatie en goedbedoelde plannen alleen. Leerkrachten verdienen respect, waardering en vooral een menswaardig salaris. Alles wat niet hiermee begint, is dweilen met de kraan open.
Redactioneel
