President Jennifer Simons heeft een oproep gedaan aan studenten om zich aan te melden voor een pedagogische instelling, zodat zij leerkracht kunnen worden. Daarbij wil de regering deze studenten financieel ondersteunen tijdens hun studie. Maar dit is de omgekeerde werkwijze. Waarom zou een student willen kiezen voor een van de armste beroepen om voor een salaris van SRD 9.000 tot SRD 10.000 te werken en daarna nog te moeten hosselen met bijbaantjes om rond te komen?
De regering zou eerst moeten beginnen met het beter betalen van de bestaande leerkrachten. Het lerarentekort is al groot en wordt met de dag groter. Ook dit schooljaar staan veel leerkrachten op het punt het onderwijs te verlaten vanwege de slechte vergoedingen en de bijkomende problemen binnen het onderwijs. De demotivatie en slechte beloning van het beroep wegen zwaarder dan een financiële bijdrage aan studenten om zich aan te melden voor een pedagogische opleiding.
Na een jaar regering-Simons zijn de salarissen van onderwijsgevenden nog altijd niet structureel verbeterd, terwijl het verbeteren van het onderwijs een van de speerpunten was. Veel gezegd, maar weinig gedaan. Slechts enkele toelagen verhogen is geen salarisverhoging en biedt geen structurele verbetering of motivatie.
Zonder het salaris aanzienlijk te verhogen, kan de regering onmogelijk studenten oproepen om voor het beroep van leerkracht te kiezen. Waarom zou een student kiezen voor een van de momenteel armste beroepen in het land?
Een leerkracht kan als geen ander vertellen hoe zwaar het leven is wanneer je alleen van een leerkrachtensalaris moet overleven. Leerkracht zijn betekent momenteel kiezen voor een karig loon en een strak bezuinigend leven om rond te komen met een startsalaris van SRD 9.000 tot SRD 10.000.
Ook de loonsonderhandelingen duren veel te lang, waardoor de hoop bij leerkrachten steeds verder afneemt. En het eerste voorgestelde percentage van slechts 10 procent loonsverhoging geeft al aan hoe serieus de regering het meent met ambtenaren en leerkrachten. Er zou op zijn minst een verhoging van 50 procent moeten komen en voor een specifiek beroepsvak als leerkracht zelfs een verhoging van 100 procent.
Waarom zou een student kiezen voor een beroep om in armoede te blijven leven, wetende dat het beroep slecht wordt betaald en weinig verbetering, toekomstgroei of levenszekerheid biedt? Je blijft in armoede leven met alleen een leerkrachtensalaris.
Zal het ministerie van Onderwijs straks ook sms-berichten gaan sturen om studenten op te roepen zich aan te melden voor pedagogische instituten, zoals bij Defensie? Oproepen zonder salarisverhoging en goede voorzieningen roepen eerder nog meer irritatie op dan dat ze een oplossing bieden. Het is een nutteloze actie zolang de kern van het probleem niet wordt aangepakt.
Wie het echt meent met het onderwijs, moet de koe bij de horens vatten. Niet blijven ronddraaien met mooie praatjes, maar daden laten zien die bewijzen dat men het werkelijk meent met het onderwijs en met de mensen die het onderwijs elke dag draaiende houden.
