Geen enkele regering blijkt onderwijs daadwerkelijk als prioriteit te zien. Als onderwijs wél prioriteit was, zouden leerkrachten serieus genomen worden en zou er allang gewerkt zijn aan salarisverhoging en betere arbeidsvoorwaarden voor de leerkracht als apart beroep. Zelfs de overuren en salarissen van nieuwe leerkrachten, waarvoor er gewerkt is, worden niet op tijd betaald. Dat geeft een duidelijk signaal: onderwijs is voor regeerders blijkbaar niet belangrijk. Hebben zij er misschien belang bij dat het volk minder geschoold blijft? Wordt onderwijs bewust genegeerd? Dit zijn vragen die elke kritische burger aan het denken zouden moeten zetten.
Hoe kan een minister serieus genomen worden die niet weet dat salarissen of overuren al gestort hadden moeten zijn? En hetzelfde geldt voor verschillende onderwijsdirecteuren op het ministerie: hun nalatigheid toont aan hoe weinig respect er is voor de leerkracht. Dit probleem beperkt zich niet tot de huidige functionarissen; ook voorgaande ministers en directeuren hebben nooit prioriteit gegeven aan tijdige betalingen van salarissen en overuren. Jaar in, jaar uit moeten leerkrachten bedelen voor hun salarissen en overurengelden.
Het is inmiddels normaal geworden dat een onderwijsminister of onderwijsdirecteur doet alsof het volkomen acceptabel is om leerkrachten vijf of zes maanden, soms zelfs een heel schooljaar, te laten wachten op hun gelden. Hoe belachelijk kan het onderwijs in Suriname nog worden?
Als de overheid al niet in staat is om betalingen voor gewerkte uren te regelen, mogen leerkrachten niet hopen op herwaardering of salarisverhoging. Als de regeerders écht om leerkrachten gaven, was er allang een oplossing of een concreet plan geweest, in plaats van eindeloos commissies, werkgroepen, onderhandelingsorganen te benoemen en onderwijscongressen te organiseren. Moet het wiel telkens opnieuw uitgevonden worden om de problemen van leerkrachten te kennen? Het is ronduit absurd.
Onderwijs valt en staat met de leerkracht, maar de afgelopen jaren is dat fundamenteel genegeerd. Het systeem is chaotisch en onprofessioneel, waardoor leerkrachten steeds meer gedemotiveerd en ontmoedigd raken, en een deel zelfs wegtrekt uit het onderwijs. De leerkracht wordt niet serieus genomen en elke regering lijkt slechts brandjes te blussen in plaats van structurele oplossingen te bieden. Zolang er geen echte prioriteit wordt gegeven aan de mensen die het fundament van het onderwijs vormen, blijft het Surinaamse onderwijs in crisis. Hoelang zal het nog duren voordat leerkrachten de waardering krijgen die ze verdienen en het onderwijs écht wordt gered? Wie durft eindelijk de knoop door te hakken?
