De vraag is oprecht: heeft onderwijsbond BVL/ALS, onder leiding van Reshma Mangre als bondsvoorzitter én DNA-lid, daadwerkelijk bijgedragen aan de waardering en verbetering van de situatie van leerkrachten? Terwijl andere onderwijsbonden zichtbaar op de voorgrond traden, bleef BVL/ALS onder Mangre relatief op de achtergrond. Voor 2020 protesteerde ze fel voor betere voorwaarden, maar na 2020 nam haar kritische houding merkbaar af. Was dit het gevolg van haar dubbele rol, of speelde politieke loyaliteit een rol?
Uit ontevredenheid ontstonden enkele kleinere bonden of bewegingen, zoals het Syndicaat voor Onderwijsgevenden en Wi Sa Stre, die later samensmolten tot één nieuwe beweging.
Deze situatie roept een fundamentele vraag op: is het verstandig om vakbond en politiek te combineren? Belangenverstrengeling kan snel ontstaan, waardoor persoonlijke of politieke ambities zwaarder wegen dan de belangen van de leden. Onafhankelijk optreden, ongeacht welke regering aan de macht is, is cruciaal. Dubbele functies ondermijnen dat echter.
Het resultaat is zichtbaar: leden verliezen vertrouwen in vakbondsleiders, er ontstaan nieuwe bonden en het imago van partijen en regeringen kan schade oplopen. Mangre is hiervan een duidelijk voorbeeld. Ze beloofde veel, maar in de praktijk lijken persoonlijke belangen soms zwaarder te tellen dan die van de beroepsgroep.
Een schrijnend voorbeeld: op de valreep werd Mangre benoemd tot onderdirecteur bij N.V. Havenbeheer Suriname, terwijl ze nog actief was als DNA-lid en vakbondsleider. Het signaal aan leerkrachten is duidelijk: eerst eigen belangen veiligstellen, daarna pas de belangen van de beroepsgroep. Voor een groep die al jarenlang structureel onderbetaald en ondergewaardeerd wordt, wekt dit teleurstelling en frustratie.
Hoewel enkele kleine verbeteringen werden doorgevoerd tijdens de vorige regering in samenwerking met haar vakbonden, zoals hogere klassebijslag bij SZF, briltoelagen en tandartsverzekeringen, blijven de structurele problemen onaangeroerd. Salarissen, overuren en waardering van leerkrachten zijn nog steeds slecht geregeld. Nieuwe en gepensioneerde leraren worden vaak maanden te laat uitbetaald. Grote lerarenprotesten blijven uit, maar dat betekent niet dat de problemen verdwenen zijn.
Waardering voor leerkrachten gaat verder dan een paar extra toelages. Het vraagt om een systematische aanpak van salarissen, overuren, pensioen en erkenning van hun inzet. Tot die tijd blijft de teleurstelling groot, zowel richting vakbondsleiders als naar beleidsmakers en politici.
Het is duidelijk: een vakbond mag nooit samengaan met politiek. Dit schaadt het vertrouwen van de leden, maar ook dat van de regering of politieke partij. Uiteindelijk moet er gekozen worden aan welke kant men staat. Je kunt onmogelijk strijden tegen een systeem waarvan je zelf ook deel uitmaakt.
Redactioneel
