Tijdens de kranslegging en herdenking van 46 jaar Dag van de Revolutie op het Revo Plein, in de avond van 24 op 25 februari 2026, heeft Ashwin Adhin een persoonlijke en inhoudelijke toespraak gehouden waarin hij zijn verbondenheid met 25 februari en de revolutionaire gedachte benadrukte.
Hij gaf aan dat hij 25 februari 1980 zelf niet heeft meegemaakt, maar dat hij zich beschouwt als een “revo kind”, geboren op 10 juni 1980, in hetzelfde jaar als het begin van de nieuwe tijd. Volgens hem leeft hij al 30 jaar in het verbinden van mensen en culturen, waardoor deze dag hem persoonlijk raakt.
Een van de grootste verworvenheden van de Revolutie noemde hij het bundelen en creëren van een multiculturele beweging die etnische problemen tussen verschillende bevolkingsgroepen helpt overstijgen. Hij sprak over een krachtige multiculturele, multi-etnische volksbeweging met wortels in de revolutionaire gedachten en visie. Zonder deze beweging zou het volgens hem voor de Surinaamse maatschappij veel moeilijker zijn geweest om spanningen tussen bevolkingsgroepen te overbruggen en bewustwording te creëren.
Daarnaast stond hij stil bij zijn eigen politieke pad. Hij dacht terug aan 25 februari 2015, de dag waarop hij officieel werd verwelkomd in de NDP-familie. Zijn familiewortels liggen bovendien niet ver van het Revo Plein, aan de Watermolenstraat nummer 1, waar het huis van zijn grootvader heeft gestaan en waar alle Adhins sinds 1918 zijn begonnen. Dat ziet hij niet als toeval.
Adhin gaf aan dat hij heeft meegelopen en veel heeft geleerd van de leider van de Revolutie, Desire Delano Bouterse. Hij stelde dat zij elkaar begrepen zonder veel woorden. In die periode heeft hij mede mogen helpen leidinggeven en geprobeerd het revolutionaire gedachtegoed niet alleen te bewonderen, maar ook te begrijpen en waar mogelijk verantwoordelijkheid te dragen.
In zijn toespraak benadrukte hij de emotionele lading van deze herdenking voor velen, vooral voor de ouderen die de gebeurtenissen zelf hebben meegemaakt. Zoals hij het verwoordde: “Voor velen en vooral voor onze ouderen hier vandaag is de revo geen boek, debat of theorie maar familiegeschiedenis. Je hebt het gezien, je hebt het gevoeld en je draagt het nog. herinneren, emoties, offers, trots en ook pijn.”
Volgens hem kent de Revolutie een trackrecord met heel veel uitmuntende verworvenheden. Zelf heeft hij daarover een boek geschreven, getiteld Van visie naar verworvenheden. Tegelijkertijd erkende hij dat het traject ook pijnlijke momenten heeft gekend. Daarom vraagt een herdenking als deze volgens hem drie concrete dingen: spreken met respect, ook bij meningsverschil; zowel de verworvenheden als de pijn erkennen zonder te ontkennen of te overdrijven; en dit alles omzetten in daden, eenheid, discipline en resultaten voor Suriname.
Hij deed de belofte dat 25 februari een vaste jaarlijkse nagedachtenis zal blijven, om kracht uit te putten en om de geschiedenis van trots, pijn en strijd te blijven herinneren.
Tot slot stond hij stil bij zijn eigen ervaringen in de afgelopen jaren. Hij heeft zelf gevoeld hoe het is om onder druk te staan, met aanhouding, vervolging en een rechtszaak van vier jaar en vier maanden, die uiteindelijk eindigde in integrale vrijspraak. Toch presenteerde hij zich niet als slachtoffer. Volgens hem kan men vallen, maar moet men weer opstaan zonder zelfmedelijding. Die boodschap onderstreepte hij door zijn woorden in zang te vertolken.
